Pjer de Kuberten "otac" modernih Olimpijskih igara, sahranjen je u Lozani, Švajcarska, gdje je danas sjedište MOO-a, a njegovo srce je, po njegovoj vlastitoj želji, sahranjeno u drevnoj Olimpiji. Pošto nijedna ideja nikada ne umire, tako ni olimpijski duh i uzvišena olimpijska ideja nisu umrli 393. godine. Već u XVII vijeku u Engleskoj su se počele održavati sportske svečanosti izdaleka nalik drevnim starogrčkim Igrama. Tokom sljedećih vjekova slična sportska događanja organizovana su i u Francuskoj i Grčkoj, ali to su bila mala takmičenja, bez ikakvog međunarodnog značaja. Zanimanje za oživljavanje Olimpijskih igara raslo je kako su iskopavanjima njemačkih arheologa, sredinom XIX vijeka otkrivani ostaci starogrčke Olimpije.
Nekako u isto vrijeme baron Pjer de Kuberten istraživao je razloge francuskog poraza u francusko – pruskom ratu (1870.-1871.). On je zaključio da je razlog i u tome što francuski vojnici nisu imali potrebnu fizičku pripremljenost pa je nastojao da to poboljša.
U Kubertenu je istovremeno zaživjela želja o zajedništvu među narodima, želja o takmičenju svjetske mladosti na sportskom a ne na bojnom polju. Tako je ideja o oživotvorenju plemenitog i veličanstvenog olimpijskog duha dobila svoj najdublji smisao. Sve dalje je bila istorija.
Na kongresu na pariškom univerzitetu Sorboni, održanom od 16. juna do 23. juna 1894. godine on je iznio svoju ideju pred međunarodnom javnošću. I uspio je! Posljednjeg dana kongresa odlučeno je da se prve Olimpijske igre modernog doba, tj. Igre prve Olimpijade, održe 1896. godine u Atini, u njihovoj domovini Grčkoj, gdje su i rođene prije 2672 godine! Radi organizacije Igara utemeljen je Međunarodni olimpijski odbor (MOO), a Demetrios Vikelas je, kao pripadnik grčkog naroda, dobio čast da mu postane prvi predsjednik.
Olimpijske igre – Atina 1896, Igre I. Olimpijade modernog doba, bile su uspješne. Održane su od 5. aprila do 14. aprila 1896. Iako je učestvovalo samo 285 sportista (samo muškarci!) iz 13 država, a koji su se takmičili u 9 sportova i 43 sportske discipline, bilo je to najveće međunarodno sportsko takmičenje ikada održano (ne zaboravimo na starovjekovnim Olimpijskim igrama takmičili su se samo Grci). Grčki čelnici i grčka javnost bili su, s pravom, ushićeni pa su očekivali da će imati monopol na Igre, tj. očekivali su da će se Olimpijske igre, kao nekada, održavati samo u Grčkoj, ali MOO je odlučio drukčije, pa su Igre II. Olimpijade održane 1900. u Parizu, u Francuskoj, a te su Igre već bile i puno veće: 24 zemlje učesnice, 1225 sportista, među njima 19 žena!
Inače, čuveno olimpijsko geslo citius, altius, fortius (brže, više, jače), koje je ustvari postalo moto Olimpijskih igara nije, kako bi neko pomislio, ostalo iz starog vijeka, nego je to u svom govoru, prilikom osnivanja školskog sportskog društva u školi u kojoj je bio upravnik, izrekao prijatelj barona De Kubertena, Dominikanac, otac Henri Martin Didon. I “utješno” geslo važno je učestvovati, ne pobijediti, koje se, pogrešno, pripisuje samom De Kubertenu, takođe je “autorsko djelo” jednog crkvenog čovjeka – u propovjedi na misi za učesnike Olimpijskih igara u Londonu 1908. to je izrekao pensilvanijski biskup Ethelbert Talbot.
"Arena"
